Życie po diagnozie stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane (SM) obejmuje uszkodzenie mielin znajdujących się na nerwach. Powoduje to zmniejszenie przewodnictwa pomiędzy nerwami. Z tego względu wykonywanie wielu czynności wymaga od chorych wzmożonego wysiłku i powoduje szybsze męczenie się.

Aktywność fizyczna u osób ze stwardnieniem rozsianym

Nie ma przeciwwskazań do uprawiania sportu przez osoby chore na stwardnienie rozsiane. Ważne, by dostosowały aktywność do swoich możliwości. Szczególnie polecane są: pływanie i spacery. Ruch pozwala na dłużej zachować sprawność. Poprawia też samopoczucie, z którym pacjenci z SM często mają problemy.

Aktywność zawodowa i społeczna

Ważne, aby chorzy na stwardnienie rozsiane nie koncentrowali się jedynie na swoich ograniczeniach. Czasem skupiają swoje życie na leczeniu i rezygnują z dotychczasowych aktywności, pasji, a nawet pracy. Niektórych objawy stwardnienia rozsianego zmuszają po kilku latach choroby do korzystania z kul lub sprzętów, takich jak wózek inwalidzki. Obecnie wiele miejsc jest dostosowanych dla osób niepełnosprawnych i nie ma przeszkód, żeby chory na SM wychodził do teatru, kina lub na wystawy. Osoby, których siły są znacząco obniżone powinny wypróbować wózek elektryczny, do którego użycia nie potrzeba ich wiele.

Stwardnienie rozsiane – dieta

Ważne, aby dieta chorych na stwardnienie rozsiane była zbilansowana i dostarczała prawidłowej liczby kalorii. Nie warto doprowadzać do stanu, w którym pojawia się nadwaga lub otyłość. Większy ciężar ciała oznacza bowiem nadmierny wysiłek dla całego organizmu, w tym serca.

Radzenie sobie ze stresem

Stres u osób z SM prowadzi do osłabienia i większego ryzyka rozwoju infekcji. Warto skorzystać z pomocy psychologa, aby nauczyć się radzić sobie z emocjami. U chorych, szczególnie niedługo po zdiagnozowaniu stwardnienia, pojawia się bowiem lęk przed przyszłością.

Zwiększenie odporności

SM to choroba autoagresywna, co oznacza że układ odpornościowy reaguje zbyt intensywnie. Oprócz drobnoustrojów wywołujących infekcje niszczy też komórki własnego organizmu. U osób z SM uszkodzeniu ulegają otoczki nerwów, co może zwiększyć ilość ognisk odpowiedzialnych za rozwój choroby. Warto więc zadbać o to, by infekcje pojawiały się jak najrzadziej. Chorzy powinni zadbać o odporność, a przy tym lepiej, aby unikali szczepień.

Unikanie wysokich temperatur

Pacjenci ze stwardnieniem rozsianym nie powinni przebywać w miejscach o wysokiej temperaturze. Informacje w obrębie nerwów są bowiem przekazywane w postaci impulsów elektrycznych. Im wyższa temperatura, tym przewodnictwo elektryczne jest mniejsze. Sprawia to, że informacje docierają do nerwów opóźnieniem. W praktyce oznacza to trudniejsze poruszanie i mniej komfortowe funkcjonowanie chorego z SM.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

87 + = 89